We zitten bijna in de helft van het jaar, en zeg nu zelf: we hebben toch al heel wat meegemaakt in die eerste maanden van 2010.

Onze nationale politiek is vastgedraaid in de mallemolen van Brussel-Halle-Vilvoorde. En dat in tijden dat er zoveel andere belangrijke zaken zoals sociale zekerheid, werkgelegenheid, pensioenen, staatsfinanciën… op het spel staan. Daarbovenop komen nog de hangende problemen rond fiscaliteit, die maar geen oplossing krijgen.

Resultaat van dit alles: onmacht, verbeten woede bij zovele gewone mensen. Moeten we nog stemmen? Zonder twijfel. Ons stemrecht is moeizaam verworven. Niet stemmen betekent dat we zelf het democratisch systeem miskennen. We moeten er voor blijven gaan. Van onze politici verwachten we ook dat ze er voor blijven gaan. Niet zoals sommigen onder hen die hardnekkig vasthouden aan hun eigen gelijk. Wiens belangen zijn hiermee gediend? Moeten zij niet nederig het hoofd buigen en hun kiezers ootmoedig om vergeving vragen? Vergeving om zoveel hardnekkigheid en koppigheid. Alleen geduldig overleg en respect voor de gesprekspartners maakt breed gedragen oplossingen mogelijk, maakt politiekers weer geloofwaardig.

De crisis in de kerk laat niemand onberoerd. Er zijn de slachtoffers die in hun diepste persoonlijkheid, hun gevoelens, geraakt zijn. Dit blijft psychologisch wegen. Ook al brengt de openbaring van feiten wellicht verlichting.

Er zijn de priesters die fout bezig waren met kinderen. Ze  worden geconfronteerd met eeuwige schaamte, maar gelijktijdig  ook met de bevrijding van een immens drukkend geheim.

Veel mensen zijn woedend, overmand door vertwijfeling. Wat nu met de kerk? Wat nu met geloof?

Het zwijgend toedekken van de problemen door de kerkelijke overheid, zoveel jaren lang, is schuldig verzuim. Ook hier past een mea culpa, en een bekering naar het gelovige volk. Dit zou een eerste stap kunnen zijn naar een bevrijdende,  louterende beweging binnen de kerk. Afwachten.

Raak laat mensen van een levende kerk aan het woord, mensen die niet twijfelen, maar zelf de hand aan de ploeg slaan.

Koenraad Coppens

Kwb-voorzitter